சுவாமி பிரம்மானந்த சரஸ்வதி அவர்களின் 'அப்சரா' நூல் குறித்த உரை

எங்கும் நிறைந்த அருளைப் போற்றி, எல்லாம் வல்ல இறைவா போற்றி. நன்றி நினைத்து, நன்றி பேசி, நன்றி செய்ய நாளும் அருள்வாய். இங்கே சிறப்பு வருகை புரிந்திருக்கும் அத்தனை அன்பு உள்ளங்களுக்கும், இளைஞர் அன்பு உள்ளங்களுக்கும் என்னுடைய வணக்கத்தைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். எழுத்தாளர் வேணுகோபால் மற்றும் இங்கே பிரமுகர்களாக அமைந்திருக்கும் மற்ற பெரியோர்களையும் வணங்கி வாழ்த்துகிறேன்.

இந்த புத்தகத்தைப் பற்றி ஏன் நான் பேச வேண்டும் என்று நவீனிடம் கேட்டிருந்தேன். ஏனென்றால், நான் ஒரு ஆன்மீகவாதி அல்லது இலக்கிய வாசகர் என்பது அனைவருக்கும் தெரியும். இசை, நடனம், ஓவியம் ஆகிய துறைகளுடன் எனக்கு நேரடித் தொடர்பு இல்லை. ஆனால், இந்த புத்தகத்தில் உள்ள 'கீரவாணி' என்ற கட்டுரை, கட்டுரையாக இல்லாமல் ஒரு அற்புதமான சிறுகதையாக இருக்கிறது. கோகிலவாணி கிருஷ்ணமூர்த்தியின் எழுத்து நடை, ஒரு தனித்துவமான அழகியலை வெளிப்படுத்துகிறது. வெறும் அனுபவங்களை மட்டும் சொல்லாமல், வாசகர்களை அந்த உணர்வு நிலைக்கு அழைத்துச் செல்லும் ஆற்றல் அவருக்கு உண்டு.

இசை, நடனம், ஓவியம் போன்ற கலைகள் ஏன் மனிதர்களுக்கு மட்டும் உரியதாக இருக்கின்றன? மற்ற ஜீவராசிகளிடம் உயிர் இருந்தாலும், மனிதர்களிடம் இருக்கும் அந்த 'ஜீவத்துவம்' அல்லது 'உயிர்ப்பு' கலைகளில் வெளிப்படுகிறது. மனிதன் என்பவன் வெறும் உடல் மட்டுமல்ல; அவன் கனவு காணும் ஜீவி. இந்த பதற்றங்களையும் தவிப்புகளையும் கடக்க இசை மற்றும் கலைகள் ஒரு வழியாக அமைகின்றன. கலைகளுக்கும் ஆன்மீகத்திற்கும் பெரிய தூரம் இல்லை; இரண்டிற்கும் உள்ள நோக்கம் ஒன்றுதான்—நம்முடைய உண்மையான நிலையை உணர்வது.

இன்றைய இளைய தலைமுறையினர் தங்களை வெறும் பொருள்வாதத்திற்குள் சுருக்கிக் கொள்ளக் கூடாது. 10 வயதிலேயே பதற்றத்திற்கு உள்ளாகும் சூழல் நிலவுகிறது. படிப்பிற்கு இடையில் கதைகள், இசை, நடனம் ஆகியவற்றில் ஈடுபட வேண்டும். கோகிலவாணியின் கட்டுரைகள், வெளியுலகில் தெய்வத்தைத் தேடுவதை விட, நம்முள் இருக்கும் தெய்வத்தன்மையை உணர்வதே சிறந்தது என்பதை வலியுறுத்துகின்றன.

'அப்சரா' நூலில் உள்ள ஒவ்வொரு கட்டுரையும் ஒரு உணர்ச்சி கொந்தளிப்பைத் தாண்டி, ஆழ்ந்த அமைதியைத் தருகிறது. குறிப்பாக 'கீரவாணி' என்ற கட்டுரை மிகச் சிறப்பாக அமைந்துள்ளது. இவர் போன்ற படைப்பாளிகள் இன்னும் சிறந்த எழுத்துக்களைத் தொடர்ந்து நமக்குத் தருவார்கள் என்று நான் நம்புகிறேன். இந்த விழாவின் நோக்கம்—வெறும் அங்கீகாரம் மட்டுமல்ல, அறிவையும் கலையையும் அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொண்டு சேர்ப்பதுதான்.

நன்றி, வணக்கம்!